Een eetstoornis gedijt op geheimhouding

Mijn eetstoornis en alle gedachtes daaromheen waren lange tijd een geheim. Ik durfde vroeger niet te spreken met iemand over mijn bizarre gedachtes. Dat wilde ik ook niet. Iets in mij vertelde me dat het beter zou zijn om dit allemaal voor mezelf te houden. Dit was mijn ding. Mijn geheim.

Lees meer »

De rol van trauma bij het ontstaan en herstel van eetstoornissen

Een eetstoornis, ofwel voedings- en lichaamsgerichte coping, kan ontstaan door diverse factoren; waaronder psychologische, sociale en biologische. Een aspect dat steeds meer aandacht krijgt, is de rol van trauma in het ontstaan en herstel van een voedings- en lichaamsgerichte coping. In dit blog ga ik dieper in op de impact van trauma en hoe het begrijpen van de relatie tussen trauma en eetstoornissen (voedings- en lichaamsgerichte coping) een cruciale stap kan zijn in het herstelproces.

Lees meer »

Anderen moesten altijd meer dan mij eten

Ik kan me nog goed herinneren hoe erg ik vroeger altijd gefocust was op de ander. Naast dat ik constant in mijn hoofd bezig was met wat ik zelf wel of niet mocht eten, was ik namelijk ook enorm obsessief bezig met wat mensen om mij heen aten.

Lees meer »

Ik had enorme spreekangst

Terwijl ik dit blog schrijf, heb ik net een gastles achter de rug. Iets waar ik enorm veel energie uit haal. En hoewel ik een applaus en heel wat complimenten kreeg, leeft er nog steeds een gedachte in mij die me verteld dat het niet goed genoeg was. Toch kan ik mezelf inmiddels neerleggen bij de gedachte dat het goed was zoals het was. Dat ik heb gedaan wat ik kon, dat ik van het moment heb genoten, dat ik heb kunnen leren maar hopelijk ook heb kunnen inspireren. 

Lees meer »

De regels die we onszelf opleggen

Sta jij wel eens stil bij welke regels je jezelf allemaal oplegt? Op welke manier jij jezelf verteld dat je je moet gedragen? Op welke manier je jezelf vertelt dat je om moet gaan met emoties?

Lees meer »

"Kijk eens niet zo boos!"

“Kijk eens niet zo boos” roept een buurman me toe vanuit zijn auto. Ik kijk hem aan en lach vriendelijk naar hem. Ondertussen merk ik dat er vanbinnen iets gebeurd. Ik voel frustratie en boosheid. Wie denkt hij wel niet dat hij is? En waarom zou ik niet boos mogen kijken? Ik heb een rotweek achter de rug en ik heb helemaal geen zin om te lachen. Er valt niks te lachen. 

Lees meer »